Exit Intent Pop-up Nedir? Nasıl Çalışır, Ne Zaman Satış Kurtarır?

Exit intent pop-up nedir?

Exit intent pop-up, ziyaretçinin sayfadan ayrılmak üzere olduğunu gösteren davranışı yakalayıp tam o anda açılan bir penceredir. Masaüstünde farenin tarayıcının üst kenarına hızla gitmesini izler; amacı ayrılan kişiye son bir teklif, yardım ya da kayıt fırsatı sunmaktır.

Bu yazıda bu aracı yalnız tanımlamayacağım. Ayrıca tetikleyicinin teknik mantığını, mobildeki sınırlarını, Google'ın rahatsız edici pencere kuralını ve e-posta izninin hukuki tarafını da anlatacağım. 2012'den beri müşteri sitelerinde bu pencereyi hem işe yararken hem de satışı bozarken gördüm. Dolayısıyla amacım size "kurun" demek değil; ne zaman kuracağınızı ve ne zaman uzak duracağınızı netleştirmek.

Exit intent pop-up nasıl çalışır?

Masaüstü tarayıcıda mantık basittir. Sayfaya küçük bir JavaScript dinleyicisi eklersiniz. Bu dinleyici, imlecin belge alanından çıktığı anı yakalar. Örneğin MDN'deki mouseleave olayı, imleç bir öğeden ve tüm alt öğelerinden çıktığında tetiklenen olaydır.

Ancak her çıkış bir ayrılma niyeti taşımaz. Kullanıcı imleci yana kaydırıp başka bir pencereye geçebilir. Bu yüzden iyi kurgular üç koşula birlikte bakar:

• Yön: İmleç sayfanın üst kenarından çıkıyor mu? Sekme çubuğu ve adres satırı oradadır.
• Hız: Hareket ani mi? Yavaş bir kayma çoğu zaman okuma sırasında olur.
• Bekleme süresi: Ziyaretçi sayfada en az birkaç saniye kaldı mı? İlk saniyede açılan pencere niyeti değil tesadüfü yakalar.

Böylece yanlış alarm sayısı düşer. Pencere de gerçekten ayrılmak üzere olan kişiye görünür hale gelir.

Kısaca şunu söyleyebilirim: çoğu site bu pencereyi bir eklentiyle kurar ve varsayılan ayarları hiç değiştirmez. Oysa asıl fark ayarlarda saklıdır. Tetikleyici, hedef kitle ve teklif birbirine uymazsa en şık tasarım bile sonuç getirmez. Bu yüzden yazının geri kalanında her parçayı ayrı ayrı ele alacağım.

Çıkış niyetini hangi sinyaller ele verir?

Fare hareketi en bilinen sinyaldir, ama tek sinyal değildir. Kendi projelerimde çıkış niyetini birkaç davranışın toplamı olarak ele alıyorum. Tek bir işarete güvenmek, pencereyi ya çok sık ya da çok geç açar.

1. Üst kenara ani imleç hareketi: Masaüstünde en güçlü işarettir.
2. Sekme değiştirme: Tarayıcıların sunduğu görünürlük değişikliği olayı, kullanıcının başka sekmeye geçtiğini söyler. Ancak pencereyi o an göstermek anlamsızdır; kullanıcı zaten ekranda değildir.
3. Hızlı yukarı kaydırma: Mobilde kullanıcı adres çubuğuna dönmek için sayfayı hızla yukarı iter.
4. Uzun hareketsizlik: Formun ortasında durmuş bir ziyaretçi kararsız olabilir.
5. Sepet ya da ödeme adımında geri dönüş: Satın alma yolundan geriye giden hareket, ciddi bir tereddüt işaretidir.

Kısacası sinyal ne kadar netse teklif o kadar hedefli olabilir. Belirsiz bir sinyale agresif bir pencere bağlamak ise en sık gördüğüm hatadır.

Örneğin masaüstünde kısa bir bekleme süresi ile üst kenar hareketini birleştirmek, çoğu sitede makul bir başlangıç noktasıdır. Ardından sonuçlara bakıp eşikleri kendi ziyaretçi davranışınıza göre ayarlarsınız.

Mobilde exit intent pop-up neden farklı çalışır?

Telefonda fare yok. Dolayısıyla masaüstündeki ana tetikleyici mobilde hiç oluşmaz. Birçok hazır araç bu açığı zamanlayıcı ya da kaydırma yüzdesiyle kapatıyor. Sonuçta ortaya "çıkış niyeti" değil, "belirli bir süre sonra açılan pencere" çıkıyor.

Üstelik mobilde ekran küçüktür. Masaüstünde ekranın üçte birini kaplayan kutu, telefonda içeriğin tamamını örter. Kapatma düğmesi de çoğu zaman parmağa göre küçük kalır. Bu nedenle mobil ziyaretçi pencereyi kapatmak yerine sayfayı terk eder.

Bir diğer fark trafik kaynağıdır. Mobil ziyaretçilerin önemli kısmı arama sonuçlarından ya da sosyal medyadan gelir. Arama sonucundan gelen birine içerik yerine pencere göstermek, Google'ın açıkça uyardığı bir durumdur. Bu konuya aşağıda resmi kaynakla döneceğim. Mobil tasarımın genel ilkeleri için mobil öncelikli tasarım yazıma da göz atabilirsiniz.

Bu yüzden benim ilk sorum şu olur: masaüstü ile mobil ziyaretçi oranınız ne? Trafiğinizin büyük kısmı telefondan geliyorsa, masaüstü odaklı bir pencere kurgusu gelirinize sınırlı katkı yapar. Hatta mobil deneyimi bozarak zarar da verebilir.

Exit intent pop-up ile sticky bar arasındaki fark nedir?

İkisini sık karıştırırlar, ama davranışları farklıdır. Çıkış penceresi belirli bir anda açılır ve kullanıcının dikkatini tamamen üstüne çeker. Sticky bar ise sayfanın üstünde ya da altında sabit durur ve okumayı kesmez.

Bu fark, hangi durumda hangisini seçeceğinizi belirler. Güçlü, zamana bağlı bir teklifiniz varsa ve masaüstü trafiğiniz yüksekse pencere daha çok dikkat çeker. Buna karşılık sürekli geçerli bir bilgi veriyorsanız, örneğin ücretsiz kargo eşiği ya da iade süresi, sabit bir şerit daha az rahatsız eder.

Benim pratikte en çok kullandığım kombinasyon şu: masaüstünde çıkış anına bağlı küçük bir pencere, mobilde ise aynı mesajı taşıyan ince bir alt şerit. Böylece iki cihazda da aynı teklifi sunarsınız, ama deneyimi cihaza göre uyarlarsınız.

Mobilde hangi tetikleyiciler daha güvenli?

Mobilde ben tam ekran pencere yerine daha hafif biçimleri öneriyorum. Amaç ziyaretçiyi durdurmak değil, ona bir kapı açmaktır. Şu seçenekler pratikte daha az tepki alır:

• Alt şerit (sticky bar): Ekranın altında ince bir bant; içerik okunmaya devam eder.
• Yavaş kayan kart: Sayfanın köşesinden açılan, tek dokunuşla kapanan küçük kutu.
• Hızlı yukarı kaydırmaya bağlı şerit: Kullanıcı sayfanın başına dönerken beliren kısa bir hatırlatma.
• Sepette satır içi mesaj: Pencere açmadan, sepet özetinin içinde kargo ya da iade bilgisini öne çıkarmak.

Öte yandan geri tuşunu ele geçirmeye çalışan kurgulardan kesinlikle uzak durun. Tarayıcı geçmişine sahte kayıt ekleyip geri basışta pencere açmak kullanıcıyı sayfaya hapseder. Tarayıcılar da bu tür geçmiş oynamalarını giderek daha sıkı sınırlıyor. Güveni kaybettiren bir numara, kısa vadeli birkaç e-postaya değmez.

Mobil kurgunuzu tarayıcının cihaz öykünme modunda denemek iyi bir başlangıçtır. Ardından mutlaka gerçek bir telefonda da kontrol edin; öykünme modu parmak hissini ve yavaş bağlantıyı tam yansıtmaz.

Google exit intent pop-up kullanan sayfalara ceza verir mi?

Google, pencere türünü değil kullanıcının içeriğe erişimini değerlendirir. Google Search Central'ın rahatsız edici pencereler rehberi, içeriği örten tanıtım amaçlı öğelerin arama performansını zayıflatabileceğini söyler. Rehber ayrıca ekranın küçük bir bölümünü kaplayan banner türlerini önerir.

Bu yaklaşımın kökü 2016'daki duyuruya dayanıyor. Google'ın mobil erişim duyurusuna göre 10 Ocak 2017'den itibaren, mobil arama sonucundan geçişte içeriğe kolay erişilemeyen sayfalar daha düşük sıralanabilir. Duyuru üç kötü örnek veriyor: aramadan gelince hemen ya da okurken içeriği örten pencere, kapatmadan içeriğe geçilemeyen bağımsız ara sayfa ve ekranın ilk kısmını ara sayfa gibi gösteren düzen.

Yani ayrılma anında açılan pencere, tanım gereği "gelir gelmez" açılmaz. Ancak mobilde zamanlayıcıyla açılıp içeriği örten sürüm, tam da duyurudaki "okurken örten pencere" tarifine uyar. Sayfa deneyimi ile sıralama ilişkisini SEO ve UX uyumu yazımda ayrıca ele aldım.

Ayrıca "ceza" kelimesi durumu biraz abartır. Google burada manuel bir işlem uygulamıyor; sayfa deneyimini değerlendiren sistemlerde sayfanız geride kalabilir. Sonuç yine de aynı yere çıkar: daha az organik ziyaretçi.

Google hangi pencereleri sorun saymıyor?

Aynı duyuru, sorumlu kullanıldığında sinyalden etkilenmeyecek örnekleri de sayıyor. Bu liste, kendi pencerenizi değerlendirirken iyi bir ölçüttür:

• Çerez kullanımı ya da yaş doğrulaması gibi yasal bir yükümlülüğe yanıt veren pencereler.
• E-posta gibi özel içerik ya da ödeme duvarının arkasındaki dizine açık olmayan içerik için giriş pencereleri.
• Makul miktarda ekran alanı kullanan ve kolayca kapanan banner'lar.

Dikkat ederseniz pazarlama amaçlı e-posta toplama kutusu bu listede yok. Dolayısıyla indirim ya da bülten teklifi içeren pencere, istisna değil değerlendirmeye açık bir öğedir. Benim kuralım net: mobilde içeriğin büyük kısmını örtmeyin, kapatma düğmesini görünür yapın ve pencereyi arama sonucundan gelişin ilk anına bağlamayın. Böylece hem kullanıcıyı hem de organik trafiği korursunuz.

Exit intent pop-up hangi hedefler için mantıklı?

Her sayfaya aynı pencereyi koymak yerine önce hedefi seçmeniz gerekir. Aşağıdaki tablo, sahada en sık karşılaştığım dört senaryoyu ve her birinin riskini özetliyor.

Özellikle sepet sayfasında pencere son çare olmalı. Önce ödeme akışındaki sürtünmeyi giderin; bunun için sepet terk oranını düşürme rehberime bakabilirsiniz. Pencere, düzeltilmiş bir akışın üstüne eklenen küçük bir destek olursa anlam taşır.

Bir sayfaya yalnız bir hedef verin. Aynı pencerede hem bülten, hem indirim, hem de canlı destek sunmak, ziyaretçiyi karar vermek yerine kapatmaya iter. Dönüşüm hedeflerini sayfa bazında belirlemek için dönüşüm hedefi yazıma da bakabilirsiniz.

Hizmet sitelerinde çıkış penceresi işe yarar mı?

E-ticaret dışında da işe yarayabilir, ama teklif değişir. Bir danışmanlık, hukuk ya da yazılım şirketinin sitesinde ziyaretçi genellikle hemen karar vermez. Birkaç sayfa gezer, fiyat sayfasına bakar ve ayrılır. İşte bu noktada indirim değil, değer odaklı bir teklif gerekir.

Örneğin bir kontrol listesi, sektöre özel bir rehber ya da ücretsiz kısa bir ön görüşme sunabilirsiniz. Formu da kısa tutun: ad, e-posta ve isteğe bağlı tek bir soru çoğu zaman yeter. Form tasarımının ayrıntıları için randevu ve teklif formu yazıma bakabilirsiniz.

Ayrıca pencereden gelen adayları satış ekibine hemen iletin. Bir gün sonraki dönüş, sıcak adayı soğutur. Adayların nereden geldiğini izlemek için CRM bağlantısı kurmak da değerlidir.

İndirim kodu mu, içerik mi, yardım mı sunmalısınız?

Çoğu site refleksle indirim kodu sunar. Kısa vadede bu işe yarayabilir. Ancak ziyaretçiler zamanla öğrenir: sepete ekle, çıkmaya çalış, kodu al. Böylece tam fiyattan alacak müşteriye de indirim vermiş olursunuz ve marjınız sessizce erir.

Bu yüzden teklifi sayfanın niyetine göre seçiyorum. Bilgi arayan blog okuruna indirim değil, konuyu derinleştiren bir kaynak sunarım. Fiyat sayfasındaki kararsız kişiye çoğu zaman bir soru ya da ücretsiz görüşme daha iyi gelir. Sepette ise asıl engel genellikle fiyat değil; kargo ücreti, teslim tarihi ya da iade koşuludur.

Bir indirim sunacaksanız sınırlarını baştan çizin. Örneğin yalnız ilk alışverişte geçerli, tek kullanımlık ve süresi belli bir kod verin. Ayrıca kampanyanın sepet ortalamasına etkisini ayrı ayrı izleyin. İndirim hesaplama aracı ile marjınıza etkisini önceden görebilirsiniz.

Üstelik yardım teklifi çoğu zaman en az denenen seçenektir. "Aklınıza takılan bir soru var mı?" diye soran ve WhatsApp ya da canlı destek bağlantısı veren sade bir kutu, özellikle yüksek fiyatlı ürünlerde iyi sonuç verebilir. Burada amaç satış baskısı değil, kararsız kişinin sorusunu yanıtlamaktır.

Pop-up metnini nasıl yazmalısınız?

Pencere birkaç saniyelik bir dikkat penceresidir. Bu nedenle metin kısa, somut ve dürüst olmalı. Kendi ekibimle yazarken şu dört parçaya bağlı kalıyoruz:

1. Başlık: Ziyaretçinin kazancını tek cümlede söyleyin. "Bekleyin!" gibi boş çığlıklar yerine "Kargo 2 iş gününde kapınızda" gibi bir bilgi verin.
2. Tek cümlelik açıklama: Teklifin koşulunu gizlemeyin.
3. Tek eylem düğmesi: İki farklı hedef koymayın; karar yorgunluğu yaratır.
4. Saygılı kapatma seçeneği: "Hayır, indirim istemiyorum" gibi suçluluk aşılayan ifadelerden kaçının.

Son maddedeki kalıbın adı "confirmshaming"dir. Kısa vadede tıklamayı artırabilir, ama markaya duyulan saygıyı azaltır. Düğme metinleri için CTA örnekleri yazıma, genel mikro metin ilkeleri için de UX writing rehberime bakabilirsiniz.

Ayrıca pencerenin dili sayfanın diliyle uyumlu olmalı. Sakin, bilgi veren bir blog yazısının sonunda bağıran bir kampanya kutusu, okurda "kandırıldım" hissi yaratır. Kısacası ton tutarlılığı da güvenin bir parçasıdır.

E-posta toplarken KVKK ve ticari ileti izni nasıl işler?

Pencere çoğu zaman e-posta adresi ister. Türkiye'de burada iki ayrı katman var. Birincisi 6698 sayılı KVKK kapsamındaki aydınlatma yükümlülüğüdür; adresi hangi amaçla işlediğinizi kişiye anlatmanız gerekir. İkincisi ticari elektronik ileti iznidir.

6563 sayılı Elektronik Ticaretin Düzenlenmesi Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre ticari elektronik iletiyi ancak alıcının önceden onayı varsa gönderebilirsiniz. Alıcı ayrıca bu izni her zaman geri çekebilir. Uygulamada şirketlerin bu onayları İleti Yönetim Sistemi'ne (İYS) kaydetmesi de gerekiyor.

Pratik sonuç şu: indirim kodunu e-postayla göndermek, adresi kampanya listesine eklemek için otomatik izin sayılmaz. Pazarlama iletisi onayını ayrı, işaretsiz bir kutu ile alın. Aydınlatma metnine bağlantı verin. Hangi gün, hangi metinle onay aldığınızı kaydedin. Konunun web sitesi tarafını KVKK ve GDPR uyumlu web sitesi yazımda ayrıntılı anlattım. Kesin hukuki görüş için ise bir avukata danışmanızı öneririm.

Bir de şunu ekleyeyim: pencerede yalnız gerçekten ihtiyaç duyduğunuz veriyi isteyin. Bülten için e-posta adresi yeter; telefon, doğum tarihi ya da şehir sormak hem formu uzatır hem de KVKK'daki ölçülülük ilkesiyle çelişir. Daha az alan, çoğu zaman daha fazla kayıt anlamına gelir.

GDPR ve Almanya'daki çift onay neden önemli?

Avrupa'ya satış yapıyorsanız kurallar daha da netleşir. GDPR'ın 32. gerekçe paragrafı, sessizliğin, önceden işaretli kutuların ya da hareketsizliğin rıza sayılmayacağını açıkça yazar. Ayrıca 7. madde, rızayı ispat yükünü veri sorumlusuna verir.

Almanya'da bu ispat yükü pratikte çift onay (double opt-in) kalıbını standart hale getirdi. Kullanıcı adresini pencereye yazar, ardından gelen e-postadaki bağlantıya tıklayarak aboneliğini doğrular. Böylece hem adresin gerçekten o kişiye ait olduğunu hem de izni kanıtlayabilirsiniz.

Benim önerim, Türkiye'deki siteler için de çift onayı düşünmeniz. Liste biraz yavaş büyür, ama sahte ya da hatalı adresler baştan elenir. Üstelik e-posta sağlayıcıları temiz listelere daha iyi teslim oranı tanır. Alan adınızın SPF, DKIM ve DMARC gönderici ayarlarını da ihmal etmeyin; eksik ayar, onaylı abonelere giden e-postayı bile spam klasörüne düşürebilir.

Pencerenin görsel tasarımında nelere dikkat etmelisiniz?

İyi bir pencere, sitenin geri kalanıyla aynı görsel dili konuşur. Farklı fontlar, uyumsuz renkler ya da düşük çözünürlüklü görseller, ziyaretçiye reklam ya da kötü amaçlı bir kutu izlenimi verir. Bu da güveni hemen düşürür.

• Boyut: Masaüstünde ekranın yaklaşık üçte birini geçmeyin; içerik arkada görünmeye devam etsin.
• Hiyerarşi: Başlık, tek cümle, tek düğme. Göz bu sırayla ilerlemeli.
• Kapatma alanı: Sağ üst köşede, dokunmaya uygun büyüklükte.
• Görsel: Ürünü ya da içeriği temsil eden sade bir görsel; stok fotoğraf kalabalığından kaçının.

Son olarak animasyonu ölçülü tutun. Kısa ve yumuşak bir giriş yeterlidir; titreyen ya da zıplayan kutular kullanıcıyı ürkütür.

Erişilebilir bir pencere nasıl olmalı?

Pencere, klavye ve ekran okuyucu kullanan ziyaretçiler için kolayca bir tuzağa dönüşür. Bu yüzden her kurulumda şu kontrolleri yapıyoruz:

• Pencere açılınca odak pencerenin içine geçmeli, kapanınca da tetikleyen öğeye dönmeli.
• Esc tuşu pencereyi kapatmalı.
• Kapatma düğmesinin anlamlı bir etiketi olmalı; yalnız "X" simgesi yetmez.
• Metin ile arka plan arasındaki kontrast yeterli olmalı.
• Pencere dışında kalan içerik, açıkken klavyeyle gezilememeli.

Kontrastı ölçmek için renk kontrast kontrol aracını kullanabilirsiniz. Erişilebilirlik yalnız yasal bir konu değil; kapanması zor bir pencere, engelli olmayan kullanıcıyı da rahatsız eder. Hareket hassasiyeti olan kullanıcılar için ani animasyonları da azaltın.

Ekran okuyucular için pencereye anlamlı bir başlık verin ve bunu diyalog öğesiyle ilişkilendirin. Böylece kullanıcı pencerenin ne hakkında olduğunu ilk anda duyar. Ardından içeriği kısa tutun; uzun bir metni sesli dinlemek, görsel okumaktan çok daha yorucudur.

Sıklığı ve hedeflemeyi nasıl ayarlamalısınız?

Pencereyi kaç kez gösterdiğiniz, ne gösterdiğiniz kadar önemlidir. Ben varsayılan olarak aynı kişiye bir oturumda en fazla bir kez gösteriyorum. Kapatan ziyaretçiye ise birkaç gün boyunca yeniden açmıyorum.

Hedeflemede de dikkatli olun. Zaten abone olmuş kişiye bülten penceresi göstermek, satın almayı yeni tamamlamış müşteriye indirim sunmak ya da giriş yapmış üyeyi rahatsız etmek gereksizdir. Ayrıca ödeme sayfasının kendisinde pencere açmayın; kullanıcı kart bilgisini girerken dikkati dağılır.

Trafik kaynağına göre de ayrım yapabilirsiniz. Örneğin reklamdan gelen ziyaretçiye, reklamdaki mesajla uyumlu bir hatırlatma gösterebilirsiniz. Kampanya bağlantılarını UTM parametreleriyle düzgün etiketleyin. Böylece hangi kaynaktan gelen ziyaretçinin pencereye nasıl tepki verdiğini ayrı ayrı görürsünüz.

Ayrıca geri dönen ziyaretçiyle ilk kez gelen ziyaretçiyi ayırın. İlk ziyaretinde markayı tanımayan birine bülten teklifi mantıklı olabilir. Buna karşılık üçüncü kez gelip ürüne bakan kişiye, stok ya da teslim bilgisi çok daha faydalıdır. Kısacası mesajı ziyaretçinin yolculuğundaki yerine göre değiştirin; tek bir pencere herkese uymaz.

Exit intent pop-up başarısını nasıl ölçersiniz?

En yaygın hata, yalnız pencere dönüşümüne bakmaktır. Pencereyi yüz kişi gördü, beşi e-posta bıraktı: bu tablo tek başına bir şey söylemez. Asıl soru, pencere olmasaydı ne olacağıdır.

Bu nedenle bir kontrol grubu kurun. Ziyaretçilerin bir kısmına pencereyi hiç göstermeyin, diğerlerine gösterin. Ardından iki grubun satış, gelir ve iade oranını karşılaştırın. Sonucun anlamlı olup olmadığını A/B testi hesaplama aracı ile kontrol edebilir, oranları dönüşüm oranı hesaplayıcısı ile karşılaştırabilirsiniz.

Ölçmeniz gereken başlıca metrikler şunlar: pencere gösterim sayısı, kapatma oranı, teklif kabul oranı, gruplar arası sipariş farkı ve indirim kodlu siparişlerin payı. Kullanıcıların pencereye nasıl tepki verdiğini görmek için oturum kayıtlarını izlemek de çok öğretir; Microsoft Clarity yazımda bunun kurulumunu anlattım.

Testi de yeterince uzun tutun. Birkaç günlük veri, hafta içi ve hafta sonu farkını ya da maaş günü etkisini gizler. Ben genellikle en az iki tam haftalık döngü bekliyorum. Sonuç belirsizse pencereyi kapatıp başka bir teklif deniyorum.

Hangi sayfalarda hiç pencere kullanmamalısınız?

Bazı sayfalar pencere için uygun değildir ve orada açılan her kutu zarar verir. Kendi projelerimde şu sayfaları varsayılan olarak hariç tutuyorum:

• Ödeme ve kart bilgisi sayfaları.
• Sipariş onayı ve teşekkür sayfaları.
• Giriş, üyelik ve şifre sıfırlama ekranları.
• Destek, iade ve şikâyet formları.
• Yasal metinler: aydınlatma metni, gizlilik politikası, mesafeli satış sözleşmesi.

Bu sayfalardaki ziyaretçi ya zaten karar vermiştir ya da bir sorunu çözmeye çalışıyordur. Dolayısıyla araya giren bir teklif, en iyi ihtimalle görmezden gelmelerine yol açar; en kötü ihtimalle de sinir bozar. Özellikle şikâyet sayfasında indirim sunmak, sorunu küçümsüyormuş gibi bir izlenim bırakır.

Hangi hatalar pencereyi ters teptirir?

Yıllar içinde en çok zarar gören kurguların ortak noktaları var. Kendi sitenizde şu hataların olup olmadığına bakın:

1. Sayfa açılır açılmaz tetiklenen, adı "çıkış" ama davranışı zamanlayıcı olan pencere.
2. Mobilde tüm ekranı kaplayan ve kapatma düğmesi küçük kalan tasarım.
3. Her ziyarette aynı indirim; bu, ziyaretçiyi beklemeye alıştırır.
4. Önceden işaretli pazarlama izni kutusu.
5. Pencerenin sayfa hızını düşüren ağır bir üçüncü taraf betikle yüklenmesi.
6. Kapatma sonrası bile tekrar tekrar açılan pencere.

Bu hataların çoğu arayüzdeki genel sorunlarla aynı kökten gelir. Daha geniş bir kontrol listesi isterseniz satışı düşüren UX hataları yazıma göz atın.

Bir hatayı özellikle vurgulamak istiyorum: pencerenin arkasındaki teklifin gerçek olmaması. Örneğin "son 2 ürün" diyen ama stok bilgisine bağlı olmayan bir sayaç, fark edildiği anda markaya ciddi zarar verir. Dolayısıyla pencerede yalnız doğrulayabileceğiniz bilgiyi kullanın.

Eklenti mi, özel kod mu seçmelisiniz?

Hazır eklentiler hızlı kurulum sağlar ve çoğu tetikleyici, sıklık ve hedefleme seçeneğini hazır sunar. Ancak bazıları sayfaya ağır betikler ve üçüncü taraf çerezleri ekler. Bu da hem hız hem de çerez rızası açısından ek yük demektir.

Özel kod ise daha hafiftir ve tam kontrol sağlar. Buna karşılık test, raporlama ve içerik değişikliği için geliştirici desteği gerekir. Benim tercihim şöyle: trafik küçükse ve ekip teknik değilse, güvenilir bir hazır araçla başlayın. Trafik büyüdükçe ve pencere gelirde anlamlı bir pay aldıkça, hafif bir özel çözüme geçin.

Hangi yolu seçerseniz seçin, kurulumdan sonra hızı ölçün. Lighthouse ile performans testi yazımda bunun adımlarını bulabilirsiniz.

Ayrıca eklentinin veri işleme koşullarını ve sunucu konumunu da kontrol edin. Pencereye yazılan e-posta adresleri çoğu zaman eklentinin kendi sunucusunda durur. Bu da KVKK açısından yurt dışına veri aktarımı sorusunu gündeme getirebilir.

Exit intent pop-up sitenize gerçekten uygun mu?

Bu araç, iyi kurulmuş bir sitenin son yüzde birkaçını toplamak için vardır. Kötü bir teklifi, yavaş bir ödeme adımını ya da güven vermeyen bir ürün sayfasını kurtaramaz. Önce temeli düzeltin, sonra pencereyi küçük bir deney olarak ekleyin.

Kısacası masaüstünde çıkış anını yakalayan, mobilde hafif bir şeride dönüşen, izin kurallarına uyan ve kontrol grubuyla ölçülen bir kurgu kurarsanız, pencere gerçekten değer üretir. Aksi halde yalnız rahatsızlık üretir.

Dönüşüm odaklı bir yapı kurmak istiyorsanız ekibimle birlikte sitenizin tamamına bakabiliriz. Web tasarım hizmetimizde pencere ve form kurgularını sayfa hedefleriyle birlikte tasarlıyoruz. Online mağazanız için ise e-ticaret danışmanlığı kapsamında sepet ve ödeme akışını baştan sona ele alıyoruz.